Tasaddukta asıl olan, kulun yaptığı hayır ve hasenâtı Allahü Teâlâ’nın bilmesiyle yetinmesidir.
Bu sebeple infakın zikredildiği âyet-i kerîme, “fe innallâhe bihî alîm” tenâsüp cümlesiyle biter; yani “Allah onların yaptıkları hayırları bilmektedir.”
Bunun zikredilmesindeki hikmetlerden ve bizim almamız gereken derslerden biri şudur:
İnfak eden herkes, yaptığı infakın bilinmesini isteyen nefsin arzusuyla ve vesvesesiyle karşı karşıyadır.
Kul, nefisten ve vesveseden gelen bu telkini reddeder.
Allah’ın kendisini bilmesini en büyük şeref sayar ve bununla yetinirse, bu onun için en büyük pâyedir.
Bununla beraber kul, Allahü Teâlâ’nın bilmesiyle yetinir ve bu ihlâsını korursa, yaptığı hayrı insanların da bilmesinde bir haramlık söz konusu olmaz.
Ancak burada kul büyük bir imtihanla karşı karşıyadır.
Eğer insanların bilmesini önemser ya da işi riyâ ve süm’a dediğimiz “desinler” niyetine çevirirse, işte o zaman büyük bir felaketle yüz yüze gelir.
Bu yüzden ârif-i billâh olan zatlar, bu imtihanı yaşamamak ve bu manevi tehlikeye düşmemek için yaptıkları iyiliklerde daima gizlilikten yardım istemiş, hayır ve hasenâtlarını gizli tutmuşlardır.
Fakat az önce ifade ettiğimiz gibi, kalbinde Allahü Teâlâ’nın bilmesini kendisine en büyük şeref sayan ve bu ihlâsını korumak şartıyla hareket eden bir kimsenin, yaptığı iyiliğin insanlarca bilineceği şekilde kendi isminin ya da anne-babasının isminin yazılmasını istemesinde, nefsânî bir pâye peşine düşmediği müddetçe hiçbir mahzur yoktur.
Allah’a emanet olunuz.
Ömer Faruk Müderrisoğlu
